Niedźwiedzie polarne
Niedźwiedzie polarne, zwane także niedźwiedziami polarnymi, są największymi lądowymi drapieżnikami świata — osiągają do około 3 m wysokości w pozycji wyprostowanej i masę do około 600 kg. Osiągają dojrzałość płciową w wieku około 25 lat. Mimo że na pierwszy rzut oka wydają się białe lub kremowe, ich sierść jest pusta w środku i przezroczysta, a skóra czarna; taki wygląd wynika z załamywania i rozpraszania światła.
Zamieszkują morze i pokrywy lodowe Arktyki i są doskonale przystosowane do życia w surowych warunkach. Płetwiaste przestrzenie między palcami pomagają im w efektywnym pływaniu, a szczecina oraz struktura podeszew zapewniają przyczepność na lodzie. W czasie polowań na foki niedźwiedzie polegają głównie na węchu: potrafią wyczuć zapach tzw. aglu, czyli otworu oddechowego foki, z odległości nawet do około mili. Gdy zlokalizują taki otwór, czają się przy nim i atakują, kiedy foka wychodzi na oddech.
W warunkach łowieckich spożywają tłuszcz foki, często pozostawiając resztę tuszy. Kiedy pokarmu jest mało, zjedzą praktycznie wszystko — w pobliżu ludzkich osad zdarza się, że pożerają też śmieci, w tym np. styropian. Niedźwiedzie polarne nie zapadają w klasyczną hibernację jak niektóre inne niedźwiedzie, ale samice ciężarne przechodzą w stan obniżonej aktywności. Po okresie godów samica przez lato intensywnie żeruje i przygotowuje legowisko porodowe w zaspie śnieżnej, by przygotować się do narodzin młodych.
Jesienią zapada w stan uśpienia, który utrzymuje się nawet podczas porodu. Mioty zazwyczaj składają się z dwóch młodych, które pozostają z matką około dwóch lat, ucząc się od niej niezbędnych umiejętności przetrwania i poszukiwania pokarmu.
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) klasyfikuje niedźwiedzia polarnego jako gatunek narażony na wyginięcie. Globalne ocieplenie ma ogromny wpływ na jego przyszłość: topnienie rozległych pól lodowych ogranicza dostęp do fok, co negatywnie odbija się na kondycji dorosłych osobników i utrudnia prawidłowe żywienie oraz wychowanie młodych. Wzrost temperatur powoduje też destabilizację legowisk porodowych — zasp śnieżnych, które mogą się topić i zapadać, zagrażając szansom przeżycia młodych.
Zmiany klimatu stawiają przed Arktyką i jej mieszkańcami poważne wyzwania. Naukowcy analizują wpływ tych zmian na ekosystemy polarne, a jednocześnie prowadzone badania i projekty naukowe napotykają trudności wynikające z warunków środowiskowych i logistycznych.